Hoerenlopers

Apart nieuwtje: hoerenlopers gaan helpen bij het signaleren van misstanden in de prostitutie. Zie je het voor je? Nou, ik wel. Het zal mijn levendige fantasie wel weer zijn.
“He Arie, wat vond jij van dat Poolse meisje?”
“Waardeloos, die deed het duidelijk tegen haar zin. Ze liep te faken. Maar die blonde… hoe heette ze? Die vond het echt lekker!”
“Nou! Ik gleed zo naar binnen!”

Goed, die Poolse sturen we dus terug. En de andere hoeren krijgen een stempel: “Goedgekeurd door de vereniging van huisvaders”. Zou dat echt helpen?

Griep versus mishandeling

Groot nieuws: de teller van het aantal Nederlandse Mexicaanse griepdoden staat op tien. Dat is eentje per maand. Tenminste één keer per week sterft er in Nederland een kind aan de gevolgen van kindermishandeling. Maar dat is geen nieuws, want dat is al jaren zo.

Ik stel voor dat we die griep laten voor wat het is. En dat we stilstaan bij het drama dat veel meer levens eist. Op Wereld Kinderdag tegen Geweld (19 november) wordt zowel in Amsterdam als in Rotterdam de estafettemars tegen kindermishandeling gehouden. Daarmee wordt alsnog de aandacht gevraagd voor dit probleem. Wat zouden we nog meer kunnen doen?

Marteling

Het gebrom van de ventilator in mijn computer doet denken aan het geluid van de filmprojector die we thuis vroeger hadden. Een rustgevend geluid, maar van tijd tot tijd krijg ik de behoefte om zonder computer te werken, om even van het geluid te zijn verlost.

Met dit rustgevende gebrom op de achtergrond lees ik het bericht dat de verstoten Hondurese president Zelaya is ‘gebombardeerd door harde muziek’. Hij had zijn toevlucht gezocht bij de Braziliaanse ambassade. Het ambassadepersoneel is niet blij met die marteling. Nee, dat staat er niet. Er staat ‘marteling’, tussen aanhalingstekens. Want ach ja, geluid… hoe erg kan dat zijn?

In Brazilië zijn ze wel wat gewend. Wat ze daar ‘achtergrondmuziek’ noemen, noem ik afgrijselijke teringherrie, is mijn ervaring. Ik zie mezelf nog het dorp uit vluchten, op zoek naar een slaapplaats waar de ‘muziek’ van het dorpsfeest niet meer te horen was. Dat was een behoorlijk eind lopen. Na een maand Brazilië kwam ik thuis met een soort muziekallergie. Van alle geluiden die me ook maar deden denken aan naderbij komende dreunende bassen raakte ik spontaan in paniek.

Dat is allemaal lang geleden, maar door het woordje ‘marteling’ komt de herinnering weer levendig naar boven. Het was afschuwelijk. Wat een fijn geluid maakt die computer van mij eigenlijk…

Ik ben een sojaboon als ik dit snap

We moeten minder vlees eten, want de productie van vlees is belastend voor het milieu.
Nou, vooruit dan maar. Ik was toch al niet zo’n carnivoor.
Maar dan moeten we dat vlees niet vervangen door kaas, want dat is milieutechnisch net zo belastend.
Ho, ho! Ik wil alles minderen, maar van mijn dagelijkse portie kaas blijf je af!
O ja, en we moeten méér melk gaan drinken, want dat is… verzin eens iets… ‘Gezond’?
Jakkes, melk. Hoezo gezond?
Nou ja, bij wijze van spreken dan. De Nederlandse boeren kunnen hun melk niet kwijt.
Juist, we mogen niet teveel kaas eten, maar we moeten meer melk drinken. Waar maken ze kaas tegenwoordig eigenlijk van?

Prinsjesdag

Vandaag gaan we het hebben over geld. Zal ik voor één keer proberen om te begrijpen waar het over gaat? Behalve weerstand voel ik de neiging om te gaan gapen. Ik wil niet beweren dat ik boven het fenomeen ‘geld’ sta, zeker niet. Maar zodra er bedragen met meer dan drie nullen ter sprake komen, wordt het beeld wazig. Ik kan me er niets bij voorstellen. En ik ben vast niet de enige.

Maar daar hebben ze iets op gevonden. Vlak voor Prinsjesdag stoppen ze de Geheime Plannen in een Belangrijk Koffertje en dagen ze de kamerleden uit: wee degene die de plannen vóór Prinsjesdag bekend maakt!

En daar kan ik me weer wél wat bij voorstellen.
“Wie het kortste strootje trekt, moet de plannen bij RTL nieuws onder de deur door schuiven.”
“SHIT!”
“Sorry, Paul, maar regels zijn regels. Iemand moet lekken. Anders is niemand meer geïnteresseerd in Prinsjesdag.”

Wereldvreemd onderwijs

Homo’s zijn smerig en vrouwen moeten als maagd het huwelijk in. Dat leren de kinderen (kort door de bocht geformuleerd) op een in opspraak gekomen basisschool in Amsterdam. Be-la-che-lijk, is mijn eerste gedachte hierover. En de tweede: draai onmiddellijk die geldkraan dicht! Zo’n school maakt kinderen toch compleet wereldvreemd?

Dat ouders hun kinderen naar een school willen brengen die bij hun ideeën past, kan ik me overigens wel voorstellen. Ik zat vroeger op de Vrije School. De ideeën die we daar kregen voorgeschoteld, sloten vooral goed aan bij die van mijn moeder. Mijn vader was wat minder enthousiast. Toen ik na de eerste aardrijkskundeles vertelde dat we een kaart hadden getekend van het ooit verzonken land Atlantis, zal hij wel zijn twijfels hebben gehad.

Verder leerden we naast een heleboel zweverige liedjes een enorm Turk-onvriendelijk liedje over koffie. In het Duits. Echt veel kwaad kon dat niet, want onze lessen Duits (en Frans en Engels) bestonden alleen maar uit het zingen van liedjes en schrijven van versjes in die talen. Dus we hadden geen flauw benul wat we zongen. En dan nog: wisten wij veel wie de Turken waren? De eerste Marokkaanse en Turkse gastarbeiders kwamen in de stad wonen, maar volgens mij dacht ik toen nog dat die meisjes met dat jaloersmakende lange, golvende, zwarte haar en die lange rokken in foute kleuren zigeuners waren.

Met andere woorden: wereldvreemd? Ja. Maar dan wel met een diep respect voor alles wat leeft.

Aso en de Alien

Wanneer ik weer eens een stripboek van Kuifje heb voorgelezen, kan ik soms vreselijk lachen om nieuws over Moldavië. ‘Moldavië’! Hilarisch! Dat bestáát helemaal niet! Dat bestaat alleen maar in Kuifje! Om me vervolgens beschaamd te realiseren: o ja, toch wel. Het niet-bestaande land uit Kuifje heet geen Moldavië, maar Syldavië.

Een soortgelijk is-dit-een-grapje-gevoel overviel me toen ik vandaag las hoe de ‘Alien’ de verkiezingen in Japan had gewonnen van Aso. De wereld is niet zo klein als soms wordt beweerd. Hoe verder weg, hoe minder begrip en inlevingsvermogen.

Ondertussen… aan het andere eind van de wereld: “Haha! Net goed dat die aso verloren heeft!”

Zwervers

“Mevrouw! Mag ik u wat vragen?”
Nou, nee, eigenlijk niet, denk ik nog, terwijl ik mijn huissleutels zoek om snel naar binnen te kunnen vluchten. Maar de jongeman steekt al van wal: “Gisteren ben ik op een hele lullige manier mijn baan kwijtgeraakt en nu ben ik uit mijn kamer gezet en bij het Leger des Heils hebben ze een wachtlijst, dus heeft u misschien…” Het zou waar kunnen zijn.

Een paar weken later begint hij opnieuw: “Gisteren ben ik…” Dit keer kap ik zijn betoog af: “Ik heb jouw verhaal al eerder gehoord.” Niet in het minst ontmoedigd stapt hij direct op zijn volgende slachtoffer af: de buurman. Inmiddels heeft hij zijn werkgebied blijkbaar verplaatst, want ik heb hem al tijden niet gezien.

Vandaag ben ik met mijn zoon op het schoolplein tegenover ons huis. Op een bankje zit een jongeman met twee weekendtassen bij zich. Hij zit daar alsof hij op iemand wacht. Gisteren zat hij daar ook al te ‘wachten’. Hij klampt geen voorbijgangers aan om ze geld af te troggelen met een zielig verhaal. Hij kijkt stoïcijns recht voor zich uit en wacht. Op wie in godsnaam? Zal ik het vragen?

Zeewaardige vrouwen

Vandaag las ik per ongeluk een bericht waar ik veel te gevoelig voor ben: Afrikanen op zee aan hun lot overgelaten. Varen vind ik om te beginnen al niets. Ik behoor niet tot de zeewaardige vrouwen. Maar het moet pas echt een hel zijn als je niet eens meer van je schip áf kan en je moet toezien hoe je medepassagiers doodgaan van de honger. Om van de spontane abortussen nog maar te zwijgen. Ik probeer het me niet al te levendig voor te stellen. Welke kwalificatie zou de kijkwijzer geven als het fictie was? Ouder dan zestien? Voor het zeilen zelf hoef je niet zo oud te zijn, vinden de ouders van Laura. Maar het zeilen en de zee zijn niet het grootste gevaar. De hel, dat zijn de anderen.